Blog Kieleckie

Euro 2016 zadebiutowało na kieleckim Rynku. 12 czerwca Polska reprezentacja rozegrała swój pierwszy mecz na Mistrzostwach Europy w piłce nożnej we Francji. Wspólne kibicowanie zgromadziło przed wielkim telebimem na kieleckim Rynku kilkuset widzów, jakby powiedzieli jedni lub kilka tysięcy, jakby ogłosili drudzy. Ilu było w rzeczywistości? Dla zgromadzonych nie miało to większego znaczenia czym zasmucili "jednych" i "drugich".  Najważniejsze, że kibice mieli po meczu świetne humory, bo byli świadkami pierwszego w historii zwycięstwa polskiej reprezentacji  na Mistrzostwach Europy w piłce nożnej.  Tak prezentował się kielecki Rynek na pół godziny przed rozpoczęciem meczu Polska - Irlandia Północna ... / zdjęcia z 12 czerwca 2016 roku /

Ślichowice jest typowym kieleckim osiedlem mieszkaniowym. Współczesne bloki nawiązujące w  architektonicznej formie do kamienic nadają odrobinę kolorytu temu osiedlu. Jednak czy nie jest to opinia na wyrost? Równie uprawniona będzie opinia, że to typowe bloki wznoszone w innej technologii, ale w bardzo podobnej formie do budynków z wielkiej płyty.  Mimo wszystko nie trzeba być architektem, aby bez problemu odróżnić bloki z minionej epoki, od bloków, które zostały wzniesione w XXI wieku. Niestety, ale współczesne budownictwo jedno łączy z siermiężnym budowaniem z okresu Peerelu. Bez obrazy ... w jednym i drugim sztuki architektonicznej i budowlanej nie odnajdziecie. Gdy nadejdzie z jakiś czas okres zmian, to następne pokolenia wyburzą te budynki bez żadnych rozterek. / zdjęcia z 21 października 2013 roku /

Wiadomo! Francja elegancja i mieszkańcy ulicy Lecha postanowili wziąć sprawy w swoje ręce. Przemianowali ulicę Lecha w Le Cha. Co prawda w oficjalnych dokumentach tej nazwy nie odnajdziecie, ale na blokach jak najbardziej. Ulica Le Cha to symbol Czarnowa. Niektórzy uważają, że to reprezentacyjna ulica osiedla Czarnów. Przy mierzącej 400 metrów ulicy stoją bloki wybudowane w większości w latach 60. ubiegłego wieku. Blokowisko to nie tylko symbol ulicy Le Cha. To symbol wielu kieleckich ulic. Niektórzy uważają, że zbyt wielu. / zdjęcia z 21 października 2013 roku /

Kieleckie Herby zawdzięczają swoje powstanie drodze żelaznej z Kielc do Częstochowy, która została otwarta 26 lutego 1911 roku. Powstała wtedy stacja Kielce Herbskie. Stacja dała impuls do rozwoju całej dzielnicy. Przez dziesiątki lat powstawały na tym obszarze mniejsze lub większe firmy, ale zawsze prym wiodła wielka stacja kolejowa. Dzisiaj stacja Kielce Herbskie podupadła. Lokomotywownia Kielce została zamknięta na cztery spusty. Upadło wiele zakładów produkcyjnych. Obecnie Herby to przede wszystkim magazyny i hurtownie. Na kieleckich Herbach zachowało się wiele budynków z okresu, gdy została otwarta stacja kolejowa. Obiekty z początków XX wieku zlokalizowane są wzdłuż północnej granicy stacji. Jednak najwięcej jest topornych budynków z okresu Peerelu. / zdjęcia z 21 października 2013 roku /

W poprzednim blogowym wpisie zanurzyliśmy się w nocny półmrok kieleckiego Rynku . Podobne klimaty znajdziemy o tej porze dnia na Wesołej i Mickiewicza.  Uliczne latarnie rozświetlają ulice miodowym blaskiem. Tylko dlaczego jest tak pusto? Nocna pustynia w środku rozświetlonego miasta uwiera i trudno mi taki stan zaakceptować.  Czyżby Żeromski miał rację pisząc: "Na świecie tak mało jest ludzi, że szukać ich w Kielcach byłoby co najmniej optymistycznym ryzykiem. Światek ten żyje życiem roślinnym tak wieczyście monotonnym, że ilekroć zdarza mi się po roku, po dwu do Kielc zajechać, nie znajduję zmiany żadnej. Te same twarze, ci sami emeryci, te same dewotki, ten sam profesor S. z wysuniętymi mankietami i piętnem serwilizmu na licu, te same głupie oblicza młodzieży i głupsze jeszcze noski i buzie pseudomodnie ubranych panien, bajki miastowe te same i taż sama nuda, wisząca w powietrzu, przesiąkająca wszystko, wciskająca się w głąb twego ciała jak wilgoć jesienna" [ Dzienn...

Po północnej stronie kieleckiego Rynku stoi okazała kamienica zbudowana w XVIII wieku przez rodzinę Dobrzańskich. Obecnie to siedziba Muzeum Narodowego. To jedna z najbardziej znanych, o ile nie najbardziej znana kielecka kamienica. Wszystko za sprawą arkadowych podcieni.  To miejsce nabiera szczególnej atmosfery nocą, gdy wokół panuje cisza i tylko od czasu do czasu przemyka chyłkiem jakiś spóźniony przechodzień. Sceneria, jak z Cieżkich Czasów Karola Dickensa.   / zdjęcia z 2 grudnia 2013 roku /

Sporym zaskoczeniem dla osób, które po raz pierwszy odwiedzą rezerwat Sufraganiec będzie spotkanie z kładką dla pieszych rozpostartą nad Sufragańczykiem . Długa, drewniana i kręta kładka wprawiła mnie w osłupienie, gdy dawno temu po raz pierwszy tutaj przybyłem. W okresie dużej wilgotności powietrza całą kładkę pokrywa ledwo dostrzegalny filtr wodny. Kładka staje się bardzo śliska i należy uważnie po niej stąpać. W tej leśnej, tajemniczej ostoi wszystko zaskakuje. Mimo, że miejsce znajduje się tuż przy granicy Kielc to nie tak łatwo tutaj trafić. / zdjęcia z 3 czerwca 2015 roku /